Going down, going down...[ e-boek]

Als je niet alle feiten kent en je oordeel veelvuldig baseert op ooggetuigenverklaringen die een ander verhaal vertellen dan gevalideerde en geverifieerde verklaringen van de overheid, dan ontstaan verkeerde aannames en constructies om personen en instituten in een verkeerd daglicht te stellen. Als je dan ook nog weigert om de verklaringen en analyses van de overheid te accepteren omdat je getuigen het anders hebben gezien wordt het nog moeilijker. De schrijver denkt dat hij alle feiten kent, maar dat is niet zo. Van de DFDR data van het vliegtuig heeft hij waarschijnlijk nooit een volledige set kunnen inzien. En dat is eigenlijk best jammer, want dan was hij tot heel andere conclusies gekomen. Een paar feiten: de DFDR werd op Schiphol-Oost in hangar 8 geborgen, maar Dekker vertrouwt een getuige Gerda Mostaard kennelijk meer, die zou hebben beweerd dat de DFDR meegenomen werd door 4 mannen in nette pakken met laarzen in een auto met ambassade vlaggetjes….. Een wild verhaal dus. Maar Gerda Mostaard verklaarde tegen de politie dat ze noch de CVR noch de DFR had gezien. Dat wordt dan fijntjes uit het boek weggelaten. Bij de KRO-NCRV verklaarde de auteur dat de CVR werd meegenomen……maar door wie dan? Ook weer een indianenverhaal om het voor de lezer smeuïg te maken? De feiten: er was nooit een 3e rondje, hetgeen wordt bevestigd door de DFDR data. Van de 64 neergestorte Boeing 747 waren er 41 met verarmd uranium balansgewichten waar er in de historie van de luchtvaart nog nooit eentje verbrand is (database FAA); de stall van de motor en de knallen en steekvlammen veroorzaakten niet de motorseparatie, maar ze waren een gevolg van de motorseparatie (zie factual findings van Pratt&Whitney en het tear down report van motor 3 waaraan ikzelf heb meegewerkt). Het rapport van het RIVM uit 1999 geeft aan dat de kans verwaarloosbaar klein is dat mensen van het verarmde uranium ziek zijn geworden, maar de auteur van dit boek weet het kennelijk allemaal beter…..zonder het te kunnen bewijzen. Dit is een boek met meningen en opinies en tekortschietende analyses omdat het aan goede data en deskundigheid ontbreekt. Ook baseert de schrijver zijn mening regelmatig op verklaringen van enkelvoudige bronnen die wel een deel van het verhaal goed hebben gezien, maar die ook het overzicht over het totaal niet goed kunnen beoordelen omdat ze slechts deelaspecten hebben gezien. Dit boek is een voorbeeld hoe een onderzoeksjournalist is de mist kan gaan. In 1994 kon ik dat nog begrijpen, maar na de parlementaire enquete in 1999 en met een heruitgave in 2022 waar elke nuancerende bijdrage van de afgelopen 23 jaar genegeerd wordt niet meer. Dit is abject, pervers en laakbaar en geschiedvervalsend.